Mel. Gangstas paradise

Æ så engang på en TV,
en utgammel mann.
Han va en gitarist ifra sørstatan i USA,
han spella the blues, og han spella den bra.
Han va kommet til vestlandet før å spell på festival,
og så spurt de, ja de spurt han Ka du syns om norske band.

Ja de spælla jo blues, men de skjønne engenteng,
de har lært sæ riffan, men itj ka de betyr.

Førr korsjen kan de vetta, om ka æ har levd,
korsjen kan de vetta om segregering og endeløse slætta.
Æ starta i et roadhouse, æ ha levd ett hardt liv,
de veit engenteng om å slåss førr, sin egen identitet,
i ett land som nækt dæ, den minste mulighet.

Det de spælle, e like fjernt færr mæ,
som om å skulle ha spælla dokkers folkemusikk.
Sjør, æ kan lær me riffan, men de e ikkje alt,
førr musikken e bære uttrykk, før det folke som dåkk e.


ref.
Å når æ høre norske band, rappe om sin egen kredibitet,
æ får litt ondt i magen, og tenk på låtan Elvis skreiv.
Ja du har så rætt så, det va ingen i det hele tatt.
Hvit mann tok rock'n'roll, å fjerna den fra rota si.

gjenta 2x

Førr æ har meir te felles, med mozart enn med tupac,
og det e langt te Salzburg, med det lengre til ElEi.
Æ veit ingenting om å leve i en ghetto, om å vær stigmatisert
å avskrivd ved fødseln.

Akademisk musikk, e Europa sin arv, ska æ ha kreditet,
må æ skriv synthesaizer pop, eller fotballstadion reiv.
Førr æ har feil hudfarge, og æ har feil avstamming,
æ har den feile oppvæksten i ett feskvær må du vite.

Æ va engang i USA i en djentrifaied ghetto,
den vakje heilt svart, og dan vakje heller hvit,
og underklassen vakje jagd heilt bort fra gatan.
De viste mæ rap, ka den va og kor den kom fra,
de va ikkje historielaus, den va ei levanes førtelling,
og æ blei føyd inn dæmmes tradisjon.

ref.
Historien går vidre, i ghettoen i USA,
de hakje superstjerna, men de rappe livan som de levv.
Musikken blei de frastjælt, av historielause hvitinga,
Når tradisjon bli global, blir den tømt førr all si meining.

gjenta til krampa tar deg.

b